134.நாட்டுக்காக நான்கு மாதங்கள் உழைக்க வேண்டுமா?

 

நாட்டுக்காக நான்கு மாதங்கள் உழைக்க வேண்டுமா?

வருமான வரி கட்டும் தன் நண்பரின் எண்ண ஓட்டத்தைக்குறித்து ட்விட்டர் வலைதளத்தில் ஒருவர் சமீபத்தில் பதிவிட்டிருந்தார். அதில் தன் நண்பர் ஆண்டுக்கு 35 இலட்சம் சம்பளம் பெறுவதாகவும், அதற்கு தோரயமாக 10 இலட்சம் வரை (30%) வருமான வரி கட்டுவதாகவும், இது சராசரி கணக்கீட்டின்படி ஒரு ஆண்டில் 4 மாதங்கள் வரை வரி கட்டுவதற்காகவே உழைப்பதாகவும் வேதனையோடு தெரிவித்திருந்தார். அவருடைய கருத்து உண்மையா? என்றால், உண்மைதான். இதுவே வணிகம் செய்பவர்கள் சுமார் நான்கு மாதங்களில் ஈட்டும் இலாப வருவாயை வருமான வரியாகக் கட்ட வேண்டியுள்ளது. சுமார் 1000 கோடி சம்பாதித்தால் அதிலிருந்து 300 கோடியை வருமான வரித்துறைக்குச் செலுத்த வேண்டி வரும். மாதாந்திர சம்பளம் பெறுபவர்கள் தங்கள் வருமானத்தை மறைத்துக்காட்ட வாய்ப்புகள் இல்லை. ஆனால், வணிகம் செய்பவர்கள் தங்கள் வருமானத்தை மறைப்பதற்கு வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. அவற்றைக் கண்காணித்து முறைப்படுத்தவே வருமான வரித்துறை, ஜி.எஸ்.டி போன்ற துறைகள் இயங்குகின்றன. இத்தகைய கட்டமைப்புகள் மற்றும் வருவாய் ஆகியவற்றைக் கொண்டுதான் அரசாங்கம் நடத்தப்படுகிறது.

உலகளவிலான ஒப்பீட்டின்படி இந்தியாவில் வரிவிகிதம் சற்று கூடுதலாக இருக்கத்தான் செய்கிறது. இதற்கு மிக முக்கியமான காரணம் எது தெரியுமா? சுமார் 140 கோடி மக்கள் தொகை கொண்ட நம் நாட்டில் சுமார் 8 கோடி மக்கள் மட்டுமே வருமான வரி கட்டுகிறார்கள்! வேலை செய்யும் மக்கள் தொகை என கணக்கிட்டால் குறைந்தபட்சம் 80- 90 கோடி மக்கள் இந்த வரம்பில் இருக்கக்கூடும். இவர்களில் 10 இலட்சம் வரையிலான வருமானம் உள்ள மக்கள் சுமார் 20-25 கோடி மக்கள் இருக்க வேண்டும். ஆனால், இங்கே 8 கோடி மக்கள்தான் வருமான வரி வரம்பில் வருகிறார்கள். அதிலும் 5 கோடி மக்கள் தொகையினருக்கு ஆண்டு வருவாய் 12 இலட்சத்திற்கும் குறைவாக வருகிறது. ஆகவே, அவர்களும் வரி கட்டுவோர் வரம்பிற்குள் வருவதில்லை. இத்தகைய சூழலில் வரிவிகிதத்தை இப்போது இருப்பதைவிட குறைக்க அரசாங்கத்திற்கு வழியேயில்லை. முறையாக வரிசெலுத்துவோர் அவர்களைப் போல் வரிகட்டாதவர்களின் வரியையும் சேர்த்து கட்ட வேண்டிய நிலைக்குச் செல்வதால் இயல்பாக வரி விகிதாச்சாரம் கூடுதலாகவே இருக்கும். உண்மையில் இது நமக்கு சவாலான விஷயம்தான். பொதுவாக வளரும் நாடுகளில் நம்முடைய வரி விகிதாச்சாரமே இருந்து வருகிறது. ஒரு சில ஐரோப்பிய நாடுகளில் மிக அரிதாக நம்மைக்காட்டிலும் சற்று குறைவாக இருக்கிறது. அங்கு சுமார் 25% என்கிற அளவில் நேரிடையான வரிவரம்பு இருக்கிறது. அன்றாடம் அத்தியாவசியப்பொருட்களை வாங்குவதன் மூலம் ஏதோ ஒரு வகையில் எல்லோருமே மறைமுகமாக வரி செலுத்திக்கொண்டு தான் இருக்கிறோம். மேலேகுறிப்பிட்ட பதிவின்படி, நான்கு மாத உழைப்பை வருமான வரியாகச் செலுத்துவதுபோல், கூடுதலாக மேலும் 2 மாதங்கள் ஜி.எஸ்.டி வரியாக சுலுத்துவது போலாகும். இபடி கூட்டிக்கழித்துப்பார்த்தால் ஒரு ஆண்டில் நமக்காக வேலைசெய்து வருமானம் ஈட்டுவது ஒரு ஆண்டிற்கு 6 மாதங்கள் மட்டுமே! இதில் மிக முக்கியமாக நாம் பார்க்க வேண்டியது என்னவென்றால், “The tax is a cost of a civilization’. நமக்கும், நம் நாட்டின் பாதுகாப்பிற்காகவும் இராணுவத்தை பராமரிக்க வேண்டும். நம் ஆரோக்கியத்திற்காக சுகாதரத்துறையினை செம்மையாக நிர்வகிக்க வேண்டும். இன்னும் சாலைகள், பிற போக்குவரத்துத்துறைகள் போன்ற அனைத்து துறைகளுக்காகவும் நாம் அரசாங்கத்திற்கு கூட்டாக செலுத்துகிறோம். வரி செலுத்துவோர் எண்ணிக்கை அதிகமாக, அதிகமாக வரிவிகிதாச்சாரம் நிச்சயம் குறையும். அதுபோன்ற நிலை வராத வரையில் வரி செலுத்துவோரின் வருத்தங்கள் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கும்.

            அடுத்த ஒரு முக்கிய சவால் என்னவெனில், வரி செலுத்துவோர் மத்தியில், ‘நாங்கள் இவ்வளவு வரி கட்டுகிறோம்.. ஆனால்… இதனால் எங்களுக்குப் பயன் என்ன?’ என்கிற வருத்தம் நிலவுகிறது. உதாரணத்திற்கு தூய்மை பேணப்படாத இரயில் வசதி, சரியில்லாத உணவு, அடிக்கடி மின்வெட்டு போன்று நல்ல, சுகாதாரமான, விரைவான, நிம்மதியான மகிழ்ச்சி தரக்கூடிய எதுவுமே இங்கே கிடைப்பதில்லை’ போன்ற எண்ணற்ற அதேநேரம் நியாயமான கேள்விகள் மக்கள் மனதில் தொடர்கின்றன. இதையெல்லாம் சரிவர நிர்வகிக்கும் அரசாங்கத்தைப் பார்த்து மக்கள் கோபம் கொள்ளமாட்டார்கள். நாம் இன்னும் அத்தகைய நிலையை எட்டவில்லை என்று தெளிவாகிறது. இதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? அரசுத்துறை சார்ந்த அனைத்து விஷயங்களையும் நல்ல தரத்திற்க்கு மேம்படுத்த வேண்டும். இதை சாதித்துக்காட்டும் அரசாங்கமே சிறந்த அரசாங்கமாகக் கருதப்படும். திருக்குறளில், ஒரு சாலைவழியே போவோர் வருவோரையெல்லாம் வழிப்பறிக்காரர்கள் கையில் கம்புகளை வைத்துக்கொண்டு கையில் வைத்திருப்பதைக் கொடுத்துவிட்டுச் செல்லத்தான் வேண்டும் என்று மிரட்டினால், அவர்களால் மிரட்டப்படுவோர் எல்லோரும் பயந்து நடுங்கி தங்களிடம் இருப்பதைக் கொடுத்துவிட்டுச் செல்வர். அதுபோல் அரசாங்கம் வரி வசூலிப்பதில் இயல்பான நட்புறவோடு மக்களை அணுகி வசூலிக்க வேண்டும் என்று திருவள்ளுவர் கூறியுள்ளார். நம் நாட்டினிடத்தில் நம் நியாயமான விஷயங்களை எதிர்பார்ப்பதில் தவறே இல்லை. அதேநேரம் நாட்டின் நலனூகாக நாம் ஆண்டிற்கு நான்கு மாத வருவாயை வரியாக செலுத்துவதில் தவறில்லை என்பதே என் கருத்தாக உள்ளது. 

133.தேவரடியார்கள் வரலாறு சொல்லும் உண்மை என்ன?

 

தேவரடியார்கள் வரலாறு சொல்லும்

உண்மை என்ன?

’தேவதாசி’ என்னும் வார்த்தையே ஒரு ‘கெட்ட வார்த்தை’ என்று பொருள் கொள்ளப்படுகிறது. இதுபோல ஒரு வார்த்தை கெட்ட வார்த்தையாக கொள்ளப்படுகிறது என்றால், சமுதாயமானது அந்த வார்த்தையை அதுசார்ந்த வாழ்வியலுக்கு மாற்றிக்கொண்டது என்றுதான் கூற முடியும். உதாரணமாக மகாத்மா காந்தி ‘ஹரிஜன்’ என்கிற வார்த்தையை அறிமுகப்படுத்தினார். யாருக்கா அதைச் செய்தார்? சமுதாயத்தில் மிகமிக பிற்படுத்தப்பட்ட அல்லது தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்களை உயர்த்திச்சொல்வதற்காக அந்த ‘ஹரிஜன்’ (கடவுளின் குழந்தைகள்) என்னும் வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினார். ஆனால், அதுவே பிற்காலத்தில் ஒரு பிரிவினரை கீழ்நிலையாக்க்குறிப்பிடக்கூடிய எண்ணம் மேலோங்கியாக உணரப்பட்டதால், ’இனி அந்த வார்த்தை வேண்டாம், வேறொரு வார்த்தையால் குறிப்பிட்டால் போதும்’ என்கிற நிலையை இப்போது காணமுடிகிறது. ’தேவரடியார்’ என்கிற வார்த்தைக்கான பொருளைத்தாண்டி ‘தேவதாசி’என கீழ்நிலையில் இருப்பதாக காணும் பார்வை சமுதாயத்திடம் அதிகமாக இருந்திருக்கிறது. ஆக சமூகமானது அவர்கலை ஒரு ராணியைப்போன்று பார்க்காமல் கீழ்மையாகப்பார்க்கிரதென்றால், அவர்கள் உயர்ந்த நிலையில் இருந்தார்களென்று கூற முடியாது. இந்துமதமானது ’ஆண்-பெண்’ என்போர் ’சிவம்-சக்தி’ என்று கூறிவிட்டது. ’சிவமில்லையேல் சக்தி இல்லை; சக்தி இல்லையேல் சிவமில்லை’ என்று குறிப்பிடப்படுவது இப்படித்தான். ஆனாலும், ஆணுக்கு பெண்ணுக்கிடையிலான ஏற்றத்தாழ்வு என்பது எல்லா சமுதாயங்களிலும் இருக்கின்றது. அது இந்து மதத்திலும் இருக்கிறது!

பெண்கள் போகப்பொருளா?;

கலாச்சாரத்தில் பெண்ணை உயிராகக் காணாமல் ஒரு போகப்பொருளாகப் பார்க்கும் பாங்கு தொடர்ந்து வருகிறது. ஒரு சில பெண்களை அப்படிப்பட்ட வழியைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஒரு சில ஆண்கள் அதற்குத்தூண்டுதலாக இருக்கிறார்கள். ’பெண்ணை சக உயிராகக் காணாமல் ஒரு பொருளாகப் பார்க்கிறார்கள்’ என்கிற சிந்தனை பெண்ணியம் பேசுபவர்களிடையே இருப்பதுண்டு. ஆக,’தேவதாசி’ என்கிற கோணமானது இதற்கு முற்றிலும் மாறானது. சமுதாயத்தில் ஒரு அணுகுமுறையானது பரவலாக இருக்கிறது என்பதால் அதை சட்டப்பூர்வமாக்க முடியாது. மாமன்னர் இராஜராஜ சோழர் காலத்தில்தான் பெருவாரியான கோயில்கள் எழுப்பப்பட்டன. அவர் காலத்தில்தான் கோயில்களை அரசாங்கம் நிர்வகிக்காமல் அந்தந்த கோவில்களை குறிப்பிட்ட நிர்வாகக் கமிட்டியே நிர்வகிக்க வழி செய்யப்பட்டது. இதற்காக நிலம், பிற வசூல்முறைகள் ஆகியவற்றை கோயில் தர்மகர்த்தாக்களைக் கொண்டு திருப்பணிகள் செய்யப்பட்டன. இன்னொரு புறம் ஆடல்கலை, பாடல் கலை போன்ற கலைகள் பெருமளவில் வளர்ச்சி பெற்றன. இந்தியா முழுமையும் பரதக் கலை இருந்தது. தமிழகத்தில் பரதநாட்டியம் உருவாகி வளர்ச்சி பெற்றது. இந்த நாட்டியம் சிவனோடு தொடர்பு பெற்று பெருமளவில் கோயில்களில் பரவியது. கோயில்களில் அந்த நடனத்தை ஆடியதன் மூலம் தேவனுக்காக (இறைவனுக்காக) அந்தக்கலையை அர்ப்பணித்தனர். இப்படி இறைவனின் (தேவனுக்கு) அடியவர்களாக இறைவனுக்காக மட்டுமே ஆடக்கூடிய பெண்கள் பலரும் பங்கேற்றனர். ஆகவே அவர்கள் தேவரடியார்கள் (தேவர் +அடியார்கள்) என்றழைக்கப்பட்டனர்.

ஆழ்வாரான விப்ர நாராயணர்:

வரலாற்றில் திருவரங்கத்தில் (ஸ்ரீரங்கம்) இறைவனுக்கு பாமாலைகள் பாடுவதும், பூமாலைகள் தொடுப்பதுவுமான தொண்டுகள் செய்து வந்தவர் ’விப்ர நாராயணர்’ என்பவர். அதே ஸ்ரீரங்கம் கோயிலில் நடன மங்கையாக தொண்டுசெய்து வந்த ‘தேவதேவி’ என்கிற தேவரடியார் மீது விப்ர நாராயணர் மையல் கொண்டார். எல்லா நேரமும் அவள் ஞாபகத்திலேயே திளைத்திருந்தார். அவளை மணம் முடிக்க ஆவல்கொண்டு தன் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தினார். ஆனால் தேவ தேவியோ, தான் தன்னை இறைத்தொண்டுக்காக மட்டுமே தன்னை அர்ப்பணித்து விட்டதாகக் கூறி அவரது விருப்பத்தை தட்டிக்கழித்து விடுகிறாள். இதற்கிடையில் தன் செல்வங்கள் அனைத்தையும் இழந்த விப்ர நாராயணர், கோயிலில் ஒரு திருட்டுப்பழிக்கு ஆளாகி சிறைவாசம் அனுபவிக்கும் நிலைவரைச் சென்றார். இதனால் மனம் வெதும்பி திருவரங்கப் பெருமானை சரணம் அடைந்து அதன்பின் திருவரங்கப்பெருமானே தன் திருவிளையாடல் மூலம் விப்ர நாராயணரை பக்திவழியின்பால் திருப்புகிறார். அதன்பின் விப்ரநாராயணர் தன் பிறவிப் பெருமையை உணர்ந்து முற்றும் முழுமையாக அரங்கநாதனாம் திருமாலை சரணடைந்தார். அத்தகைய விப்ர நாராயணரே பின்னாளில்‘தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார்’ என்கிற பெரும்பேறு பெற்றார். இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் மூலம் அக்காலத்தைய பெண்கள் கோயிலில் தங்கள் பாடல், நடனம் ஆகியவற்றின் மூலம் தங்களுக்கு கிடைக்கப்பெற்ற ஆதரவுகளை பயன்படுத்தி கலைகளை வளர்த்தனர் என்பது வெட்ட வெளிச்சம்.

தேவரடியார்களின் வேதனைகள்:

ஒரு கட்டத்தில் சோழ சாம்ராஜ்யம் வலுவிழந்தபோது, அவர்கள் வழிகாட்டுதல்களின் மூலம் பேணிக்காக்கப்பட்ட திருக்கோயில்கள் அனைத்துமே அந்தந்த தர்மகர்த்தாக்கள் நிர்வாகத்தில் தன்னாட்சி பெற்றன. இதனால் கோயில்களின் நிர்வாகத்தில் ஏகபோக உரிமைகளை தர்மகர்த்தாக்கள் பெற்றுவிட்டனர். அவரகளைக் கட்டுப்படுத்தவோ, அவர்களைத் தண்டிக்கவோ அரசு அதிகாரம் பலவீனப்பட்டிருந்தது. இதனால் ஏகபோக தர்மகர்த்தாக்களின் ஆளுகையினால் பல்வேறு இன்னல்கள் விளைந்தன. இது தேவரடியார்களின் வாழ்வியலையும் பாதித்தது. தேவரடியார்களை அவர்கள் பயன்படுத்தி நடத்திய விதமானது, காலப்போக்கில் தேவரடியாராக வாழ்ந்த பெண்களின் மீது இழுக்கை ஏற்படுத்தியது. இதேபோன்றுதான் வங்காள மண்ணான கொல்கத்தாவிலும்! தேவரடியார்கள் (தேவதாசி முறை) குறித்து வெளிவந்த மிகவும் பிரபலமான மற்றும் அனைத்து தரப்பினராலும் பாராட்டப்பட்ட தெலுங்குத் திரைப்படம் ஷியாம் சிங்க ராய் (Shyam Singha Roy) ஆகும். கதைக்களமானது வங்காளப்பின்னணியில் அமைந்திருக்கும். அதில் ஒரு பெண்ணின் விருப்பத்திற்கு மாறாக அவளை பலவந்தப்படுத்தி தப்பித்துச் செல்ல முடியாத அளவிற்கு வைப்பது என்பதையெல்லாம் அதில் தெளிவாகச் சொல்லியிருப்பர். இதுபோன்ற நிகழ்வுகளால் சமூகமும் தேவரடியார்களை கீழான நிலையில் உள்ளவர்களாக பார்க்கத் தொடங்கியது. அப்போதுதான் அவர்களுக்கு ஒரு மீட்பு தேவைப்பட்டது. இதனாலேயே தமிழகத்தைச் சேர்ந்த முத்துலெட்சுமி ரெட்டியார் அவர்கள் தமிழ்நாட்டில் தேவதாசி என்றழைக்கப்பட்ட தேவரடியார் முறையை ஒழிப்பதற்கு நடவடிக்கை எடுத்தார். இந்த முறையானது இந்தியா முழுமையுமே பல்வேறு வகையில் பதிந்திருந்தது. தமிழ்நாட்டில் மட்டும் இது கோயில்களின் வழியாக ஊடுருவியிருந்தது.  நம் சங்க இலக்கியங்களில் ‘பரத்தையர்’ என்று குறிக்கப்படுபவர்கள் ‘விபச்சாரி’ வகையினராக கருதப்பட்டவர்கள். எல்லா நாகரீகங்களிலுமே இந்த கலாச்சாரம் நடந்துகொண்டுதானிருந்தது. இது வெறும் சட்ட்த்தினால் மட்டுமே மாற்றிவிடக்கூடிய விஷயமல்ல. ஏனெனில் ஆண்களுக்கு ஒருவகையான தேவை இருக்கிறது. அதை வைத்து பணம் ஈட்டும் வணிகம் நடக்கிறது. இதில் ஈடுபட விரும்பியோ அல்லது விரும்பாமலோ ஈடுடுபடக்கூடியப் பெண்களும் இருக்கின்றனர். இதில் விரும்பி ஈடுபடக்கூடியவர்களை வேண்டாமெனக் கூறுவதில்லை. ஒழுக்கத்தின் அடிப்படையில் வைத்துப்பார்த்தால் இது தவறுதான். வெறும் பணத்திற்காக ஒரு பெண் ஒழுக்கக்கேடாக ஈடுபடுகிறாரென்றால் அது சட்டத்தின் மூலம் சரி செய்ய வேண்டியதாகும். அவ்வாறு ஆனால், இதனை விரும்பாத ஒரு பெண் ஒருபோதும் இதில் சிக்கி விடக் கூடாது. மாமன்னர் ராஜராஜன் காலத்தில் தான் இசை, நாட்டியம் ஆகிய சேவைகளை திருக்கோயிலில் செய்ய விருப்பப்படுவதாக பெண்கள் மனதார ஒப்புக்கொண்டுதான் இதில் ஈடுபட்டிருப்பார்கள். ஆனால், கலைகளை வளர்ப்பதர்காக தோன்றிய ஒரு விஷயமானது தவறுகள் மலிந்து காணப்பட்ட நிலைக்குச் சென்றதால், நிச்சயம் தடுக்கப்பட வேண்டிய விஷயமாக வந்து விட்டது. இப்படிப்பட்ட நிலையில் அந்த பழைய தேவரடியார் முறையைப் பற்றி சிலாகித்துப் பேசுவது மூடத்தனமான ஒன்றாகும்.  அதை ஆதரித்துபேசுவது என்பது, பிரிட்டிஷார் வந்துதான் கல்வி, ரயில்வே, தபால்துறை எல்லாம் தந்தனர் என்று பேசுவது போலாகும். ஏனெனில் பிரிட்டிஷார் நம் நாட்டைக் கொள்ளையடிக்க தேவையான கட்டமைப்புகளை உருவாக்கிக்கொண்டனர். அவ்வகையில் அவர்களால் நமக்குக் கிடைத்த சிறு சிறு பலன்களே அவை! ஆகவே தேவரடியார் முறையில் நடந்த அசம்பாவிதங்கள் எல்லாம் பெண்களுக்கு எதிராக இழைக்கப்பட்ட அநீதிதான் என்பதில் ஐயமில்லை. அந்த முறை தோன்றிய காலத்தில் மிகவும் புனிதமாக மதிக்கப்பட்டு, இடைக்காலத்தில் அலங்கோலமாக்கப்பட்டு, பின் அதன் பாதிப்பிலிருந்து சமுதாயத்தை மீட்டெடுத்தபின்னர், இன்றையகாலத்தில் அதைப்பெருமைபடப் பேசுவதென்பது அபத்தமான செயலாகும். இது குறித்து பிரபல எழுத்தாளர்கள் சிலர் அதனை ஆதரிப்படூ போல் பேசுவது சற்றே வருத்தமளிக்கிறது. எந்த ஒரு மோசமான விஷயமும் கட்டமைக்கப்படும்போதோ  அல்லது அது விலக்கப்படும்போதோ அதில் சில சிறப்புகள் இருப்பதாக யாரோ சிலபேர் சொல்லிக்கொண்டுதான் இருப்பார்கள். சர்வாதிகாரியாக அறியப்பட்ட ஹிட்லரின் ஆட்சியில் கூட ஒரு சில சிறப்புகள் இருந்ததாக பேசிக்கொள்வதும் உண்டு. ஆக ஒரு பழைய அமைப்பு முறை தவறாக கொள்ளப்பட்டால், அதை நீக்கி புதியதான நல்ல விஷயத்தை மேற்கொள்ள வேண்டுமே தவிர, தவறானதையே நல்லதாகக் காட்டும் பிம்பம் அமைக்கக்கூடாது. இதுவே அரசிற்கும் சமூகத்திற்கும் நல்லது. அவ்வகையில் பெண்கள் நலன் சார்ந்த விஷயத்தில் கவனம் அதிகம் தேவை. இதுவே உயர்ந்த சமுதாயத்தின் இலக்காக இருக்க வேண்டும். இதுவே எனது ஆணித்தரமான கருத்து. ------------------------------

132.எப்படிப்பட்ட கல்வி தேவை?

 

எப்படிப்பட்ட கல்வி தேவை?

’கல்வி எப்படி இருக்க வேண்டும்?’ என்று மிகவும் பிரபலமான ஒரு ஆன்மீகவாதி கூறியிருந்தார். அது குறித்து என் சிந்தனையில் உதித்தவற்றை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்ளவே இந்தக் கட்டுரை.

பொதுவாக கல்வி என்பது தொழிலுக்கான கல்வி மர்றும் வாழ்க்கைக்கான கல்வி என இரண்டுவகைப்படுகின்றன.  இன்றைய நவீன கல்வி கட்டமைப்பில் தொழிற்கல்வியைக் கற்றுத்தரவே போதுமான காலாவகாசமில்லை. இயல்பாகவே வாழ்கைக்கான கல்வியை இழந்துவிடுகின்றனர். நடப்பில் இருக்கின்ற கல்வி முறைகளிலேயே மருத்துவம் படிப்பவர்களே அதிக சிரத்தை எடுத்துப் படிக்க வேண்டியுள்ளது. மருத்துவம் படிப்போருக்கு 4 ½ ஆண்டுகாலம் அவர்கள் பாடங்களைப் படித்து முடிப்பதற்கே முழுமையாக தங்கள் நேரத்தைச் செலவிடுகின்றனர். அவர்கள் தேர்வெழுதும் சுமார் 70 பாடங்களில் (பேப்பர்கள்) பிற்காலத்தில் அவர்களிடம் சிகிச்சைக்காக வரவிருக்கும் நோயாளிகளை எப்படி அணுகுவது? நோயாளிகளின்  உணர்வுகளை எப்படி கையாள்வது? ஒரு மருத்துவருக்கான சமூக அக்கறை என்ன? போன்றவை குறித்து அவர்களுக்கு ஒரே ஒரு பாடம்தான் இருக்கிறது. ஆகவே அது போதாது. அதுவும் மற்றப் பாடங்களுக்கு இணையாக இருக்க வேண்டும். இதற்காகவே நடைமுறையில் இருக்கும் கல்வியை அப்படியே மாற்ற முடியுமா? என்றால் ’நிச்சயம் முடியாது’ என்பதே என் கருத்தாகும். ஏனெனில் அதில் ஒரு சிரமம் இருக்கிறது. அதாவது அவர்களின் அறிவு Codified knowledge and Uncodified knowledge என இருவகையாகப் பிரிக்கப்படும். Codified knowledge –ற்கான பாடங்களைக் கொடுத்துவிட்டாலே ஒருவர் பொறியாளராகவோ அல்லது வழக்கறிஞராகவோ ஆகிவிட முடியாது. ஏனெனில் நடைமுறை அறிவில் தேக்கம் உண்டாகும். அந்தந்தத் துறை சார்ந்த வல்லுனர்களின் பார்வையில் Uncodified எனும் வரையறைக்குள் வரவேண்டும். அது ஓரிடத்தில் இருந்தால் தான்  அது சாத்தியமாகும். இதற்கு உலகில் மிகச்சிறந்த முன்னுதாரணமே நம் இந்தியாவில் செயல்பட்ட முற்காலத்திய ’நாலந்தா பல்கலைக்கழகம்’!

நாலந்தா பல்கலைக்கழகம்:

உலகின் எல்லா நாடுகளிலுமே அவர்களின் அந்தந்த ஊர்களில் ’கல்வி’ என்கிற அடிப்படையான ஒன்று எப்போதும் செயல்பட்டுவந்திருக்கின்றன. ஓரிடத்தில் குறைந்தபட்சம் 500 நபர்களைக் கூட்டிவைத்து கல்வி போதித்தால் அது சிறந்த இடமாக உருவாகுமென உலகில் முதன்முதலில் கணித்து உருவானதே ‘நாலந்தா!’ அதுபோன்று அமைத்தால்தான் Uncodified கல்வியை சிறப்பாக போதிக்கலாம் என கணித்து செயலாற்றினர். உதாரணத்திற்காகச் கூற வேண்டுமானால், தற்போது சிறந்த பல்கலைக்கழகங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுவது ‘ஹார்வேர்ட் பல்கலைக்கழகம்.’ அங்கிருந்து சிறந்த ஆசிரியர்களை இங்கே கொண்டு வந்துவிடுகிறோம். அங்கே பரிந்துரைக்கப்படும் புத்தகங்களையெல்லாம் கொண்டுவந்தாயிற்று. சென்னையின் அருகில் சுமார் 500 கோடிக்கு ஹார்வேர்ட் பல்கலைக்கழகத்திற்கு இணையாக மிகப்பெரியக் கட்டிடமும் கட்டி விடுகிறோம். இதனாலேயே அந்த இடம் ஹார்வேர்டிற்கு இணையாகிவிடுமா? அங்கு தேவைப்படும் உணர்வலைகள், கலாச்சாரத்தை உடனே இங்கே கொண்டுவர முடியாது. வரலாற்றில் நாலந்தா பல்கலைக்கழகம், இலங்கையில் மிகப்பெரிய தமிழ் நூலகம் ஆகியவற்றை அழித்ததன் நோக்கமெல்லாம் இதனால்தான்! அதாவது புத்தகங்களை, கட்டிடங்களை இப்படிப்பது அவர்களின் நோக்கமல்ல. அங்கே நிலவிய கலாச்சாரத்தை ஒழிப்பதே முக்கிய நோக்கம். 2026 –இல் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருப்போர் சில ஆண்டுகளுக்கும் முன்னர் இங்கே நிலவிய ‘கோவிட்’ தாக்கத்தின்போது அநேகமாக 11 ஆவது, 12 ஆவது படித்துக் கொண்டிருந்தவர்களே. அவர்களுக்கு கோவிட் காலத்தில் ஆன்லைன் வருகைப்பதிவு, அதன்மூலமே வகுப்பு என வசதிகள் செய்யப்ப்பட்டன. ’அப்படிப்பட்டவர்களை மீண்டும் பழைய வகுப்பு முறைக்குள் கொண்டு வரவே முடியவில்லை’ என்கிற ஆதங்கமும், வருத்தமும் ஆசிரியர்களிடத்தில் இருந்து வருகின்றன. அவர்களை ஒரு ஒழுங்குக்கோட்பாடிற்குள் கொண்டுவர முடியவில்லை. கோவிட் வைரஸின் மிகப்பெரிய தாக்கம் மாணவ சமுதாயத்திற்குள் இத்தகைய மாற்றத்தைக் கொண்டுவந்துவிட்டது! எது எப்படியாயினும் ஒரு முறையான கல்வி வட்டம் அவசியமான ஒன்றாகும். ஆக, Codified knowledge – உடன் Uncodified knowledge- ம் கட்டாயமாகும்.

யார் பேசினால் வைரல்?:

நம் இந்தியாவில் குறிப்பிட்ட மூன்று பிரிவுகளைச் சேர்ந்தவர்கள், அதாவது சாமியார்கள், திரைப்பட உலகைச் சேர்ந்த பிரபலங்கள் மற்றும் அரசியல்வாதிகள்! அவர்கள் எந்தவிதமான தலைப்புகளிலும் பேசலாம் என்றும், அவை எப்படியும் வைரல் நியூஸாகிவிடும் வாய்ப்பு அதிகம் என்கிற நிலை உள்ளது! அரசியல்வாதிகளுக்கு எல்லாவிதமான பிரச்சினைகளும் தெரிகிறதோ இல்லையோ.. அவர்கள் எல்லாவற்றையும் பேசியாகவேண்டிய கட்டாயமிருக்கிறது. சமூகத்தில் பல பிரச்சினைகள் இருப்பதனால், அரசியல்வாதியாக நானும் கூட இதைப்பற்றி பேச வேண்டியுள்ளது. இதில் அதிகம் தரவுகளோடு சிவில் சர்வீஸில் பணியாற்றுபவர்கள் இருப்பினும் அவர்களால் வெளிப்படையாகப் பேசமுடியாது. அவர்கள் கொள்கை சார்ந்த முடிவுகளை ஒருபோது எடுக்க முடியாது. ஏனென்றால் அமைப்பு சீர்குலைந்து விடும். இங்கே இதுதான் மிகப்பெரிய சவாலாகும். ஆகவே பிரபல சாமியார்கள் ஏதாவது கூறினால், அது அவர்களுடைய கருத்து என்கிற அளவோடு பார்க்கிறேன். மக்களைப்பொறுத்தவரையில் ’சாமி சொன்னா.. சரியாத்தான் இருக்கும்’ என்று கருதுகிறார்கள். இதைவிட ஒரு நடிகர் கருத்து சொன்னால் அது மிகச்சரியாகத்தான் இருக்கும் என்று நம்புகிறார்கள். அந்த இருதரப்பிற்குப் பின்னால் சரியான அறிவியல் பின்புலம் இல்லை.. கருத்துருவாக்கத்திற்கான ஆலோசனை இல்லை.. ஒரு நித்தியானந்தா போன்ற சாமியார் பேசுகிறார் என்றால், சிறந்த பல்கலைக்கழகங்களின் கூற்றுகளையும், ஒரு சிறந்த கல்வியாளர் இன்னவகையில் கூறியிருக்கிறார் என்றெல்லாம் மோற்கோள்கள் தந்து அவற்றின் அடிப்படையில் பேசினால், ஒரு அரசாங்கம் அவர்களின் கருத்துகுறித்து பரிசீலிக்கலாம். திடீரென ஏதோ ஞான திருஷ்டியில் கூறுவதைப்போன்று கருத்து தெரிவிக்கும்போது அதை மக்கள் நம்பியும், நம் அமைப்பு நம்பாமல் போனால், நிச்சயம் ஒருவித குழப்பநிலை உருவாகும். ஆகவே, சாமியார்கள் பேசினால் ஒரு பக்தராகக் கேட்டுக்கொள்ளலாம். ஆனால், செக்குலர் விஷயத்தைப்பொறுத்தவரை நிதானித்து, அவர்கள் சொல்வதை சர்வஜாக்கிரதையாகத்தான் அணுக வேண்டும்.

காரல்மார்க்ஸின் கருத்து:

பொதுவாக இன்றைக்கு ’உங்களை வளர்த்துக்கொள்ள நீங்கள் உங்களுக்காக செயல்பட வேண்டும். உங்கள் திறமையை இன்னொருவருக்காக செயல்படுத்தக்கூடாது’ என்கிற கருத்தாக்கம் சிலரால் உருவாக்கப்படுகிறது. ஆனால் அது முற்றிலும் அபத்தமான ஒன்றாகும். நாம் வாழும் சூழல் என்பது Independent society and Inter depending society’. பல நூறாண்டுகளுக்கும் முன்னர் மட்டுமின்றி இன்றும் ஆங்காங்கு வாழும் பழங்குடியின மக்கள் இப்போதுகூட அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் அனைத்துவேலைகளும் தெரியும். ஆகவே அவர்கள் எல்லோரும் ஒரேநேரத்தில் எல்லா வேலைகளையும் செய்வர். அவர்களில் ’இவர் மேலானவர், அவர் கீழானவர்’ என்பதெல்லாம் இல்லை. அவர்களுக்குடையில் ஒரே ஒரு ஒருங்கிணைப்பாளர் மட்டும் இருப்பார். சுமார் பத்துபேர் சேர்ந்து ஒரு நாற்காலியை செதுக்குகிறார்கள் என்றால், ஒவ்வொருவரின் பணியும் ஒவ்வொருவிதமாக இருக்கும். அவர்கள் வேலை செய்யும் திறன் நிதானமாக இருக்கும். தனித்துவம் என்றால், ஒருவர் நாற்காலிக்கான புஷ் (Bush), இன்னொருவருவர் அதன் குஷன் (Chusion), வேறொருவர் ஒரு பக்கத்திற்குத் தேவையான கட்டையை மட்டும் செய்வார். இவர்களை ஒருங்கிணைக்க ஒருவர். இப்படி ஒவ்வொருவரும் ஒரு உதிரிபாகத்தை தயார் செய்வதால் உற்பத்தித் திறன் மேம்படும். ஒவ்வொருவருக்கான தனித்துவமான வேலையை வரையறை செய்து அவர் அதன்படி வேலைசெய்தால்தான் வேகம் அதிகரிக்கும். திறன் கூடும். தரமும் மேம்படும். கம்யூனிஸக்கோட்பாட்டை வரையறுத்த காரல் மார்க்ஸ் கூறியதும் இதைத்தான்!  

-------------------------------------